Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.

Advertenties

In contemplatie

20151120_121604
Mijn palletkachel

Het was de ultieme test. Twee weken Ardennen in je eentje. Alhoewel, C zou me in de weekeinden vergezellen. Maar zonder aanspraak door de weeks en nog ernstiger in deze tijd: zonder WIFI. En ik spreek net zo veel Frans als mijn dorpsgenoten Nederlands. Kan ik leven zonder prikkels, zonder communicatie?

Nu is het wel zo dat in een Belgisch vakantiehuis er altijd wel wat stuk gaat of niet werkt. Je moet dus wel contact zoeken. Op zondag begon het al. C was al weer hoog en breed in NL. Naast twee accumulator kachels had ik ook nog een palletkachel. Een nieuwigheid. De pallets waren gratis en de stroom niet. Dus de stroom maar uit. Maar de temperatuur werd met het uur hoger. De palletkachel kende zogenaamd een max temp van 21 graden. Maar hij kende geen stop. In de summiere gebruiksaanwijzing stond dat ik niet aan de remote control mocht komen. Kon ook niet dat ding was gewoon dood. Maar ook de accukachel wist van geen ophouden. Je kon je hand er niet opleggen. De temperatuur zat op niveau sauna. Ik bel de eigenaar. We komen overeen de elektrische kachels uit te zetten en alleen van de palletkachel gebruik te maken. In het dorp moet ik naar de kachelman die op maandag niet werkt. Dinsdag loop ik zijn winkel binnen en alleen zijn vrouw is er. En die spreekt geen NL. Ik mix een ongekend laag aantal Franse woordjes met Engels dat ze ook niet spreekt. Ze belt haar man die spreekt gelukkig gebroken NL. Hij heeft het druk en kan de eerste 2 dagen niet komen. Na een bezoek en controle was zijn conclusie; knop staat verkeerd. Ja dat klopt, ik had hem uitgedaan. Zo gaat dat in België. Altijd morgen en nooit vandaag. Van de eigenaar heb ik niets meer vernomen.
Dinsdag begeeft ook de ventilator in het overigens redelijk nieuwe huis het. Ik besluit maar niet te bellen.
Woensdag kom ik na een fietstocht thuis en verlang naar een warme douche. Geen water. Ik bel aan bij mijn buurman aan en ook hij spreekt geen NL Dus mijn unieke mix van Frans Engels maak ik me verstaanbaar ’Eau no?’. Eerst ja maar hij test het en gelukkig, ook geen water. Het is een dorpsprobleem. En net als ik thuis kom met 2 flessen water begint de kraan weer te spetteren.

Het is leuk. De prachtige wandelingen en fietstocht in een verlaten natuur. Wel goed de jachtkalender in de gaten houden want in deze maanden gaan de Belgen als volleerde terroristen in de natuur aan de gang.

Een land waar zelden direct op een probleem gereageerd wordt, de winkels op maandag en dinsdag nagenoeg allemaal dicht zijn. Zelfs de kroeg. Maar toch zit ik al snel mijn ritme. In de ochtend naar de bakker voor verse witte broodjes (dat weer wel). ’s Avonds kijk ik naar NL 1 voor DWDD en Pauw. Ik heb maar één NL zender. Na een paar dagen begin ik rustiger te worden en te wennen aan de immense stilte om me heen. En het trage tempo. Het kan, een leven met weinig prikkels.

Geen koersbalmiddag voorlopig

Geschenk der Goden
Geschenk der Goden

En zo glijd je van een druk werkzaam leven via een mooi afscheid de leegte in, het “zwarte gat” is daar. Ik heb goed afgebouwd want mijn werktelefoon is niet meer overgegaan. Wat nu??
Geen E-bike met zijspiegels om de fietspaden onveilig te maken.
Geen behoefte om vluchtelingen Nederlands te leren.
Geen kleinkinderen die mij 1 of 2 dagen per week opeisen.
C die nog trouw elke dag naar het werk gaat.
Geen behoefte om dagen naar de TV te kijken naar series als Borgen, Breaking Bad of Bassie en Adriaan.
Geen jeu de boulesclub of koersbalmiddag.
Geen identiek setje Human Nature jassen voor C en mij.
Maar hoe bereik ik dan mijn einddoel? Ik moet direct toch kunnen zeggen dat ik nog nooit zo druk heb gehad. De eerste km heb ik wel gewandeld en gefietst. Dat beviel me wel. En natuurlijk wat Cd’tjes gekocht onderweg. En voor me ligt een stapel boeken die mijn nieuwsgierigheid uitdaagt.

Ik ga voorlopig niet druk doen. Ik ga doen wat in me opkomt. Volgens een oud chinees gezegde krijgt de mens in zijn leven één periode om te leren , één om te vechten en één om wijs te worden. Wat daarna komt is een geschenk van de Goden; dan mag hij van het leven genieten. Ik mag dat spreekwoord wel. Genieten van wandelen, fietsen, lectuur, musea. Niets hoeft, dat is wel even wennen. Free, free at last.

De badeend over de rand, bedankt!

In chronologische volgorde:

Toon, Athur, Rob, Jan, Veronica, Dick, Boet, Robert, Jos (2x), Cees, Jacques, Marja, Micheline, Jan (2x), Leo, Hans (2x), Rob, Ineke, Henri, Frits, Radbout, Flip, Martin, Hans (2x), Dick, Kathinka, Daan, Eric, Jacques, Rink, Hans, Paul, Wim, Ze, Ignas, Maik, Wim, Marcel, Maya, Hans, Eric, Anneke, Randal, Theo, Job, Herbert, Soeris, Wim, Marlene, Hans, Paul, Lauran, Marius, Rob, Fred, Dirk-Jan, John , Ruud, Hilbert, Johan, Peter, Lenny, Nick, Judith, Ben, Anja, Sija, Pauline, Judith, Jan, Joop, Lia, Maeike, Dirk-Jan, Rinette, Jaap-Jan, Jacques, Paul (2x), Roel, Hans, Guus, Rob, Edwin, Sjaak, Ko, Mariënne, Dick, Franny, Ron, Ria, Ruth, Paul, Eefke, Elly, Fer, Rob, Ben, Harry, Reinoud, Ria, Hannah, Jacques, Joop, Hermien, Jos, Liesbeth, Ed, Arnoud, Dirk, Richard, Bart, Jean, Wijnand, Arie, Mark, Ed, Hans, Ton, Hugo, Auke, Marcel, Francis, Wim, Carole, Fieneke, Karin, Edwin, Jos, Jeannet, Daan, Walter, Delia, Jolanda, Loes, Paul, Anne-Marie, Huib, Barbara, Jasmien, Wil, André, Michela, Marcel, Anne-Marie, Teun, Rolf, Aysin, Peter, Richard, Marcel, Frits, Wim, Coen, Rob, Ineke, Frank, Eva, Mariska, Arie, Michel, Jan, Nienke, Ron, Martijn, Linda, Brigitta, David, Hans, Jaap, Josien, Marien, Paul, José, Mike, Leo, Hans-Peter, Guus, Marieke, Gert, Fred, Cheimaa, Ellen, Dolf, Wim, Sandra, Josephine, Willem, Daniel, Romano, Johan, Leo en ‘last but not leest’ Bertha.

En al die anderen waarvan ik helaas je naam op dit moment (zucht de leeftijd) even ben vergeten.

Ik heb genoten.

Werk was voor mijn blog altijd een belangrijke inspiratiebron. Zie de categorie Bureauwerk. Dit was mijn laatste blog in de serie Bureauwerk. Dus Jan Lager ook bedankt het ga je goed. Mijn blogs gaan natuurlijk gewoon door. Inspiratie komt direct echter uit andere bronnen