Over de schouder en vooruit

20190314_224833.jpgIk ben nu 4 jaar met pensioen. Via de perioden van opruimen, schoon schip maken en lijstjes afwerken ben ik beland in een andere fase. Het thema in 2019 was wel de traditie en soms het afscheid nemen daarvan.
Tradities kunnen alleen bestaan als je er gezamenlijk ook positief in investeert. Het is de discipline van herhaling en het gunnen. Bij negatieve inbreng staat de traditie onder druk. Zo is het nog maar de vraag of we over x jaren Sinterklaas en Kerstmis vieren zoals we vroeger en nu gewend zijn. Misschien is het wel Zwarte Vrijdag geworden (wat ik niemand gun) of Valentijnsdag.
Privé merk ik dat ook daar tradities sneuvelen. Vrienden- en vriendinnenclubjes staan onder druk en er ontstaan ook nieuwe. Bij mijn generatie zou je verwachten dat iedereen tijd over heeft. Het gekke is dat we vaak geen tijd hebben om te investeren in de tradities die we jarenlang hebben gevoed en onderdeel van zijn. Zelfs bij de Hoogertjes verliep de Kerst niet meer zoals we eigenlijk al de laatste 30 jaar zijn gewend. Maar ook andere contacten in de vriendensfeer veranderden sommigen zijn nieuw en sommigen verdwenen. Net zo makkelijk eigenlijk.
Tradities vervagen en leveren ruimte voor nieuwe. De vraag is, wat is wat is het waard om te behouden en voor te strijden en wat verstilt in herinneringen en foto’s van geslaagde evenementen. We gaan het zien in het nieuwe decennium. Het opstapje is gemaakt.

Verder iedereen een fijn en gezond nieuw jaar

Mijn laatste klus?

Onze zoon en schoondochter konden nog net voor de horde geldgeile investeerders en pluisante rijke Koninklijke Huis geldwolven een huis kopen in Den Haag. Een mooie parterre tegen een aanzienlijk bedrag. Maar daar mogen ze gebruik maken van het helikoptergeld dat de ECB over ons uitstrooit.
Het betekent natuurlijk wel doe het zelfen. Vorig jaar stond ik in het huis van mijn andere zoon in de bittere kou te schilderen in een totaal overhoop gegooide maisonnette. Mijn gereedschap circuleert tegenwoordig dan ook tussen de drie vestigingen van de Hoogertjes. Een goed voorbeeld van deeleconomie dacht ik zo. Nu valt in dit huis minder te klussen dus dat is mooi. Wel veel schilder werk. Emmers latex dus.
Vroeger timmerde, loodgiette en schilderde ik alles zelf. Het leidde tot twee boormachines, 5 schuurmachines. Bij mijn mannen help ik nog mee maar in mijn eigen huis doe ik nauwelijks iets zelf. Anders dan ik gewend ben is K&S huis vrij hoog, 3 m en nog wat. Ik merk dat ik ouder begin te worden. Op het topje van de keukentrap sta ik wat wiebelig en al snel zijn er blaren. Dit is het laatste klusje. Ik ga langzamerhand op mijn doe het zelf lauweren rusten. Het is mooi geweest. Mijn gereedschap kist is een handvol visitekaartjes geworden. Die boormachine hoef ik niet meer terug.

Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.