Mijn laatste klus?

Onze zoon en schoondochter konden nog net voor de horde geldgeile investeerders en pluisante rijke Koninklijke Huis geldwolven een huis kopen in Den Haag. Een mooie parterre tegen een aanzienlijk bedrag. Maar daar mogen ze gebruik maken van het helikoptergeld dat de ECB over ons uitstrooit.
Het betekent natuurlijk wel doe het zelfen. Vorig jaar stond ik in het huis van mijn andere zoon in de bittere kou te schilderen in een totaal overhoop gegooide maisonnette. Mijn gereedschap circuleert tegenwoordig dan ook tussen de drie vestigingen van de Hoogertjes. Een goed voorbeeld van deeleconomie dacht ik zo. Nu valt in dit huis minder te klussen dus dat is mooi. Wel veel schilder werk. Emmers latex dus.
Vroeger timmerde, loodgiette en schilderde ik alles zelf. Het leidde tot twee boormachines, 5 schuurmachines. Bij mijn mannen help ik nog mee maar in mijn eigen huis doe ik nauwelijks iets zelf. Anders dan ik gewend ben is K&S huis vrij hoog, 3 m en nog wat. Ik merk dat ik ouder begin te worden. Op het topje van de keukentrap sta ik wat wiebelig en al snel zijn er blaren. Dit is het laatste klusje. Ik ga langzamerhand op mijn doe het zelf lauweren rusten. Het is mooi geweest. Mijn gereedschap kist is een handvol visitekaartjes geworden. Die boormachine hoef ik niet meer terug.

Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.

In contemplatie

20151120_121604
Mijn palletkachel

Het was de ultieme test. Twee weken Ardennen in je eentje. Alhoewel, C zou me in de weekeinden vergezellen. Maar zonder aanspraak door de weeks en nog ernstiger in deze tijd: zonder WIFI. En ik spreek net zo veel Frans als mijn dorpsgenoten Nederlands. Kan ik leven zonder prikkels, zonder communicatie?

Nu is het wel zo dat in een Belgisch vakantiehuis er altijd wel wat stuk gaat of niet werkt. Je moet dus wel contact zoeken. Op zondag begon het al. C was al weer hoog en breed in NL. Naast twee accumulator kachels had ik ook nog een palletkachel. Een nieuwigheid. De pallets waren gratis en de stroom niet. Dus de stroom maar uit. Maar de temperatuur werd met het uur hoger. De palletkachel kende zogenaamd een max temp van 21 graden. Maar hij kende geen stop. In de summiere gebruiksaanwijzing stond dat ik niet aan de remote control mocht komen. Kon ook niet dat ding was gewoon dood. Maar ook de accukachel wist van geen ophouden. Je kon je hand er niet opleggen. De temperatuur zat op niveau sauna. Ik bel de eigenaar. We komen overeen de elektrische kachels uit te zetten en alleen van de palletkachel gebruik te maken. In het dorp moet ik naar de kachelman die op maandag niet werkt. Dinsdag loop ik zijn winkel binnen en alleen zijn vrouw is er. En die spreekt geen NL. Ik mix een ongekend laag aantal Franse woordjes met Engels dat ze ook niet spreekt. Ze belt haar man die spreekt gelukkig gebroken NL. Hij heeft het druk en kan de eerste 2 dagen niet komen. Na een bezoek en controle was zijn conclusie; knop staat verkeerd. Ja dat klopt, ik had hem uitgedaan. Zo gaat dat in België. Altijd morgen en nooit vandaag. Van de eigenaar heb ik niets meer vernomen.
Dinsdag begeeft ook de ventilator in het overigens redelijk nieuwe huis het. Ik besluit maar niet te bellen.
Woensdag kom ik na een fietstocht thuis en verlang naar een warme douche. Geen water. Ik bel aan bij mijn buurman aan en ook hij spreekt geen NL Dus mijn unieke mix van Frans Engels maak ik me verstaanbaar ’Eau no?’. Eerst ja maar hij test het en gelukkig, ook geen water. Het is een dorpsprobleem. En net als ik thuis kom met 2 flessen water begint de kraan weer te spetteren.

Het is leuk. De prachtige wandelingen en fietstocht in een verlaten natuur. Wel goed de jachtkalender in de gaten houden want in deze maanden gaan de Belgen als volleerde terroristen in de natuur aan de gang.

Een land waar zelden direct op een probleem gereageerd wordt, de winkels op maandag en dinsdag nagenoeg allemaal dicht zijn. Zelfs de kroeg. Maar toch zit ik al snel mijn ritme. In de ochtend naar de bakker voor verse witte broodjes (dat weer wel). ’s Avonds kijk ik naar NL 1 voor DWDD en Pauw. Ik heb maar één NL zender. Na een paar dagen begin ik rustiger te worden en te wennen aan de immense stilte om me heen. En het trage tempo. Het kan, een leven met weinig prikkels.