Genieten tussen wanhoop en woede

20170726_115054
De Hollandse Kade

Dood en ziekte strijken langs. Mijn generatie, leeftijdsgenoten, vrienden of familie. Genieten nu het nog kan is immer het advies.
Genieten op commando?
Ja, we moeten voort. Geen keuze.
Genieten op commando.
Zonder genieten geen leven? Geld genoeg.
Bomen sneuvelen, trotse stammen buigen onnodig een laatste keer. Geniet van hun oude kracht.
Geniet!
Insecten verdwijnen. De grutto en kieviet zien hun jongen verdwijnen in de maaiwoede. Ze kunnen weer alleen terug, 4000 km, mission failed.
Geniet er van. Nu, direct bestaat niet meer.
Geniet tussen wanhoop en woede.

Waarschijnlijk is het de wanhoop
die de woede teweegbrengt.
De wanhoop is woedend
en wanhopig

Armando, Woedend uit de bundel Gedichten 2009

Advertenties

Hier gaat iets mis

32104749_1678317168882168_7175326279145619456_n‘Leuk ding die haas, zullen we hem mollen?’
‘Die oren kunnen er af toch?’
‘Ja, maar dan moet je een zaag hebben.’
‘Halen we toch even van thuis.’
‘Jongens, waar gaan jullie met die zaag naartoe?’
‘Naar Bentwoud pa even zagen.’
‘Oke niet te laat maken hé.’
Zzzggghh Zzzzggghh
‘Zo, die zijn er mooi af toch?’
‘Cool man chill.’
‘Goed gedaan, wat nu?’
‘Laten we die hekjes ook omzagen. We staan er nu toch.’
‘En die zaag mieteren we in de bosjes.’
‘Nee joh weer meenemen anders wordt Pa boos.’
‘Ok’

Een stille held

20180505_133027
Kruis van verdienste door Prins Bernard

Ik heb me niet gemengd in de discussie rond dodenherdenking. Verschrikkelijk was die. Ik moest daarentegen meer dan ooit denken aan mijn oom Nico, een verzetsheld. Inmiddels al weer bijna 40 jaar dood. Hij ligt begraven op de begraafplaats van het klooster van de paters van de H.Familie in Kaatsheuvel. Zijn medailles liggen op de zolder bij mijn broer met nog wat persoonlijke spullen. Veel had hij niet.
Oom Nico wilde missionaris worden, uitgezonden naar Chili. Zou het toeval zijn dat Bram later studeerde in Chili besef ik ineens als ik in wat stukken duik. Hij kreeg echter TBC waardoor hij voor uitzending werd uitgesloten.

20180505_133107
25 jaar

Oom Nico ging tijdens de WOII in het verzet. Vanuit Tilburg smokkelde hij Franse en Engelse piloten en Joden over de grens. Of hielp Joden aan een onderduik adres. Hij hielp mijn vader, zijn broer, door met een vals Ausweis voedsel Amsterdam binnen te smokkelen. En hij schijnt betrokken te zijn geweest bij de overval van bureau bevolking in Tilburg. Bij het vervoer van een radio werd hij gearresteerd. Oom Nico belande via Utrecht, Haaren in kamp Siegburg. Daar moest hij onder erbarmelijke omstandigheden graven delven. Over wat hij deed zweeg hij ook als het graf. Niet alleen tijdens, maar ook na de oorlog kwam er tegen wie dan ook, zelfs zijn eigen broer, geen woord over zijn lippen wat hij had gedaan en meegemaakt. Zelfs niet later toen hij last bleek te hebben van PTSS en hij vreemde dingen deed. In het kamp liep hij de tyfus op en uiteindelijk werd hij binnengebracht in Maastricht na de bevrijding.

20180505_132958
Familiefotograaf

Met feestdagen kwam hij logeren. Wij keken er naar uit. Hij nam altijd cadeautjes mee en snoep. Daarnaast maakte hij foto’s van ons. Het fotoarchief van onze familie past in 1,5 plakboek. Zonder oom Nico had het in een half plakboek gekund.
Later kruisten we de degens over linkse en rechtse thema’s. Hij, die niets moest hebben met de communisten, en ik die links was en tegen de Amerikanen. De discussies eindigden vaak met ruzie. De communisten moesten allemaal maar de zee in lopen. Hij werd steeds strenger in het katholiek geloof en probeerde mijn vader die niet zo fanatiek kerkelijk was te “bekeren”. Zijn blaadje de ‘Katholieke Stemmen’ werd door mijn vader in ontvangst genomen maar ik heb hem nooit er één letter in zien lezen. Het zal duidelijk zijn dat de discussies over abortus tussen hem en ons (mijn broer, zus en ik) ook vruchteloos waren.
Toch was het een fijne man. En zo bedacht ik vorige week, een held die veel mensen heeft geholpen en nooit iets terugverlangde. Zijn hele leven sleet hij als leek in het klooster. Toen hij begreep dat het missionarisschap niet mogelijk was hoefde het paterschap niet meer.
Oom Nico leeft voort in onze familie. Mijn broer heet zo en ons jongste zoon draag als derde naam ook de naam Nico. Oom Nico is onze familietrots. En wat had ik graag met de wijsheid van nu over die oorlog van toen willen praten. Zijn verhalen willen aanhoren. Maar hij zou gezwegen hebben net zo als mijn eigen ouders. De oorlog daar praat je niet over. God zij dank doen we dit nu wel en gedenken we al die gewone mannen en vrouwen die verder gingen waar andere terugstapten. Bedankt oom Nico, ik blijf je herdenken.

Het lekzeiltje

20180424_230237
Hotel in Spanje

Op vakantie mis ik het meest mijn eigen bed. Nu is het niet meer zo als in veel authentieke Franse hotelletjes. De bedden in vakantiehuisjes en hotels zijn aanzienlijk beter geworden. In plaats van een kuil in het spiraal wordt er wel een nieuwe ergernis aangeboden: de matrasbeschermer ofwel het lekzeiltje. Het zeiltje moet de matras beschermen tegen nachtwateren en spermadouches. Het gevolg? Je ligt de hele nacht te zweten als een otter en overal is sprake van klotsend vocht. De hele nacht heb je het gevoel op een grillplaat te liggen. Het klotsend vocht kan alleen nog maar een kant op, het dekbed. Lekker fris dus.
In een huisje is het eerste wat we wegdoen het lekzeiltje. Soms is dat onmogelijk als het onderlaken en zeiltje tot een geheel is gevormd. In een hotel is dat lastig. De kamermeisjes kunnen dit immers rapporteren aan de manager huishouding. En zo vallen alle inspanningen van de verhuurder of hostellier weg tegen dit ongemak. Ik kan maar een ding verzuchten:
Vuilnisman kunt u die zak met dat zeiltje meenemen????