Mijn witte superioriteit

Ik doe niet mee aan de demonstraties en ontspoorde jijbak discussies over black life matters. Ik ben er wel van overtuigd dat er sprake is van racisme tussen mensen. Ik voel me alleen minder aangesproken. Ik heb bijvoorbeeld in mijn werkend leven altijd getracht divers te werven als ik in de positie verkeerde dat te doen. Maar toen ik een van de deelnemers aan een discussie hoorde zeggen dat witte mensen op zoek moeten naar de racist in zichzelf had ik het gehad. Uit stamboomonderzoek blijkt trouwens dat mijn familie niet eens betrokken is geweest bij slavernij en waarom krijg ook ik dat steeds voor mijn voeten geworpen?

En toch geloof ik in de innerlijke goedheid van de mens

Anne Frank

De white supremacy theorie kan ik moeilijk vatten. Mijn vader werd op zijn 12e van school gehaald en moest uit werken. Bakkersknecht in een andere stad. Op zijn 65e stopte hij. Een leven lang sappelen en keihard werken. En nooit klaagde hij. Als late starter lukte het mij met veel inspanning mijn HTS af te ronden en rond mijn 50e mijn master. Altijd, met C, veel geïnvesteerd in leren. Onze avonden waren vaak gevuld (door) studeren. Niets presenteerblaadje. Gewoon werken en tegenvallers overwinnen. Dit is ons verleden. En wij zijn echt niet uniek.
Ik voel me niet schuldig. Ik wil wel meedoen aan de beweging. Maar dan gericht op de toekomst en niet door het verleden eindeloos uit te buiten en er in op te gaan. Laat dat maar over aan de historici.

De VINEX schoonheid

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_20200614_161849_423.jpg
Bijenorchis

Ooit groeide hier koren, spruitjes en aardappelen. Nu is het een door “kenners” verfoeide VINEX wijk waar de grote meerderheid naar volle tevredenheid woont. Tussen de huizen liggen nog stukjes snippergroen. Gelukkig is de gemeente hier spaarzaam met maaien. Er ontstaan velden met onkruid wat elke keer weer een bloemenzee oplevert. En de natuur is krachtig. We mollen haar graag maar steeds meer gaan we ook waarderen wat we hebben en zien we hoe mooi een veld of berm met onkruid is. De gemeente was behulpzaam. Ik zou het niet snel gezien hebben. Maar om maaien te voorkomen hebben ze stokjes in de grond gestoken. De stokjes zijn als het ware een wandelgids. Bij dit stokje stond een bijenorchis. Niet groot maar met een bloem zoals alleen de natuur het kan leveren. Genieten geblazen, prima gemeente Zoetermeer.

Ons virus (slot*), zorgpersoneel = hoop

Ik word oud. Niet erg want ik ben nog superfit. Maar volgend jaar zit ik in de risicogroep, dan ben ik 70. Nu de eerste golf van de crisis achter de rug is worden de tegels opgelicht en zien we welke drama’s zich hebben afgespeeld rond zieke ouderen. In “voorbeeldland” Zweden kregen de ouderen bij gebrek aan zuurstof in de verzorgingshuizen meteen een dodelijke injectie morfine. Zo, opgeruimd staat netjes, de terrasjes voor de hedonisten moeten open blijven. Maar ook in Spanje,  Frankrijk, Italië maar ook NL hebben zich huiveringwekkende taferelen afgespeeld. En let wel het lag niet aan het zorgpersoneel. Onbeschermd en slecht geïnformeerd werden ze met gevaar voor eigen leven en dat van hun naasten ingezet. En dat deden ze ook. Ze zijn mijn helden. Ze zijn ook mijn hoop.
Geen hoop koester ik bij de “opiniemakers” of beter debatvervuilers die koud en kil spraken over de noodzakelijke schoonmaak onder de oudjes. Het kost immers geld en we willen blijven consumeren.
Alle aandacht richtte zich op de snelle wereld van computers en apparatuur en witte jassen van de intensive care. Ook terecht. Dat werd uitgelicht maar te laat beseften we dat zich in de verzorgingshuizen drama’s afspeelden.

Ik ben nu nog niet bang voor de dood. Maar deze crisis was er wel een van de “afgedankte schoenen”. Waardig sterven was velen niet gegeven ondanks de tomeloze inzet van het zwaar onderbetaalde en onbeschermde zorgpersoneel. Dat is wat beschaving ons dus heeft gebracht. En dat boezemt me angst in. Ik besef dat ik mijn gezondheid enigszins in de hand heb. Maar het einde kan dus een onwaardig lijden zijn. We hebben lessen te leren. Niet een tweede keer. Of niet?

* De corona crisis is nog lang niet voorbij. Mijn serie blogs wel. Ik ga weer op zoek naar andere onderwerpen. Met zeker af en toe een crisisblog.