De drooglegging

20180213_105302
De beloning

Ik ben al ruim over de helft. De uitdaging: 40 dagen geen alcohol. Alcohol wordt het nieuwe roken. In onze hang naar eindeloos leven en alle risico’s in te dammen wordt ons van alle kanten geadviseerd minder cq niet te drinken. Om vervolgens te mopperen over de vergrijzing. Alvorens er door de bevoogdende overheid een algehele drooglegging a la roken komt ben ik al vast aan het oefenen geslagen. Ik sta nu op 25 dagen. Het gaat dus wel lukken verder.
Waarom niet drinken? Ik besefte dat ik eigenlijk sinds mijn pubertijd niet een aaneengesloten periode van 40 dagen niet drinken had gekend. Ben wel eens ziek geweest maar nooit langer. Ik drink niet elke dag maar lust wel een lekker biertje of wijntje. Ben een gulzige drinker, altijd als eerste mijn glas leeg.
Het gaat gemakkelijk. Stoppen is eenvoudiger dan matigen. Ik heb twee begrafenissen achter de rug, twee popconcerten, twee keer uit eten en een verjaardag. Het lukt dus. De 15 dagen die nog resten ga ik niet sneuvelen. Alhoewel het water en de thee wel mijn neus uitkomt. Een keer heb ik frisdrank geprobeerd maar dat is niets.
Win ik wat? In kilo’s niet in cm wel, de buik is 3 cm gekrompen in omvang. Ik slaap als een os, transpireer minder en poep goed. Verder merk ik er niet zo veel van. En het wijnrek vult zich weer gestaag.
Ik fantaseer over mijn eerste biertje. Hij staat al klaar. Een Westfleteren 12, de koning der Trappisten. Want één ding is zeker. Het is geen definitief afscheid. Ik mis mijn biertje en wijntje. Het geeft sjeu aan het leven. Maar laat de drooglegging maar komen. Ik kan het aan.

Advertenties

De wind in je haar


Wat een dappere vrouwen in Iran. Ze strijden voor hun recht op eigen kledingkeuze, mooie kleuren en de wind in hun haren willen voelen. Op foto’s uit Iran zie je vaak twee soorten vrouwen. De vrouwen gekleed in zwarte tenten en de vrouwen die de normen proberen op te rekken. Ze dragen dan de sluier losjes over het hoofd in plaats van vastgepind met haarspelden zodat elke lok is opgeborgen. Nu willen ze er geheel van af. Ik vrees dat ze er een zware dobber aan hebben. Religieuze dictaturen zijn weerbarstig. Religies hebben niets met vrouwen. De mannenbroeders dulden knarsetandend, op last van het Europees Hof,vrouwen in hun midden. Katholieken vinden vrouwen nog steeds ongeschikt voor het toedienen van de sacramenten. En de joodse orthodoxe vrouwen zijn verplicht pruiken te dragen.
Terwijl in Iran de vrouwen met gevaar van eigen leven vechten voor hun vrijheid dragen in NL steeds meer moslima’s hoofdoekjes of zwarte tenten. Ik geloof heilig dat deze vrouwen eens gaan vechten voor hun vrije kledingkeuze en de wind door het haar. Hopelijk met de vrouwen uit Iran als lichtend voorbeeld. Want dat zou betekenen dat de vrouwen uit Iran hun strijd winnen.

Een mooi mens

C’s tante Rigtje is overleden. Of beter Zuster Bernulpha, lid van de orde Zusters Dominicanessen van Voorschoten. Ze was 92 bijna 93, een respectabele leeftijd. Onder een staalblauwe lucht en schitterende zon is ze gisteren begraven. Ze sterven langzaam uit, de kloosterlingen. We aanbidden tegenwoordig Boeddha, Allah en Mohammed in plaats van Jezus of Maria. Recent vierden we nog haar 70 jarig professiefeest. Het was een tevreden mens dat een leven lang hard gewerkt heeft onder andere op de Antillen. Ze had humor, was scherp, nieuwsgierig en kon relativeren over haar kloosterleven maar had nooit spijt van haar keuze. Best opmerkelijk want bij sommige andere geestelijken in mijn familie bespeurde ik op het einde wel eens wat twijfel. Tijdens de ritten met de auto met C naar haar zus in Harlingen genoot ze van de muziek van Tom Waits en Jeff Buckley. Iets wat leeftijdgenoten vaak niet kunnen.

Een fijne anekdote is dat ze eens met haar zus bij ons eens mee at. Schijnheilig als we waren baden we vooraf als goed oud katholiek. Koen vond dat vreemd. “Anders bidden we toch nooit?” Tante Rigtje kon er smakelijk om lachten. Ze heeft er ons nog vaak mee geplaagd.

Ze werd steeds zieker. Ze vocht zich van feest naar feest. Haar 90 jaar, professie feest en recent een lunch bij ons thuis kon haar in en in gelukkig maken. In de loop der jaren zag ik haar via de vrije wandel, een stok, rollator en tenslotte rolstoel binnen stiefelen.
Tijdens de laatste dagen zakte ze weg. Haar energie gaf het op en een griep gaf het duwtje. Morfine deed zijn werk. Geregeld kwamen er medezusters langs om een Weesgegroetje te bidden. Betrokken bij een medezuster en ordegenoot. Het was mooi om te zien en te ervaren. Ze was klaar. Volgens haar wens zongen haar medezusters om 10.30 het ‘Salve Regina’ en om 12.00 uur sliep ze rustig in. Ze was heel nieuwsgierig naar wat zou komen. Is er wat daar boven vroeg ze zich af? Ik liet het maar in het midden. Mijn geloof is wel weggesleten in de loop der jaren. Nou zuster Bernulpha ik hoop voor je dat er wat is hierna. Je hebt het verdiend. Geef me even een seintje als het zo is. En dank voor dit inkijkje in het kloosterleven.

“Waar ben ik op het moment?”

n63w014-n66w025-58x76_2_orig
Untitled (n63w014-n66w025)

We konden het niet laten. Alles hangt vol maar toch weer een kunstwerk gekocht. Samen met C de knoop doorgehakt. Een foto van Marcel Wesdorp. Foto, print of verzameling pixels? Het werk van hem is moeilijk te plaatsen. Ik kan nauwelijks uitleggen hoe hij dit doet. Het is onze tweede. Eerder heb ik er hier al over geschreven. Marcel Wesdorp boetseert digitale landschappen op basis van x, y, z coördinaten. Het zijn geen echte landschappen of wel? De mens grijpt immers continu in op het landschap. Wat is echt?
Ik volg hem al een tijd en zijn laatse werk is weer anders. Eerst was het landschap vol, daarna transparant en nu is het een combinatie. Is het sneeuw wat er ligt? Je hebt de neiging het weg te willen blazen en te kijken of te voelen wat er onder zit. Je wil dwalen in de digitale wereld. Een tijd je terug schreef ik over mist in de Eifel. Even had ik het gevoel in zo’n landschap te lopen.

5583369_orig
Eerder werk

Het werk heet Untitled (n63w014-n66w025) de coördinaten van de digitale wereld. Twee werken die lang bij ons in de huiskamer hingen maken plaats voor deze aanwinst. Ik zal er nog veel in zwerven.
We hebben dromen, verhalen en verbeelding nodig om onszelf in de wereld steeds beter begrijpen. Dromen om ons een nieuwe perspectief te kunnen bieden, verhalen om ons zelf te kunnen identificeren en verbeelding om onszelf te onderzoeken’, staat er op zijn site. Zo mooi kan ik het niet beschrijven. Maar ik vat het wel.
Zie eerdere blog over Marcel Wesdorp en wandelen in de mist van de Eifel

De expositie in Galerie Helder is tot en met 17 februari 2018.