Waspassie

Binnen een straal van 1 kilometer van mijn huis kan ik direct naar vier autowasserijen. De derde is onlangs geopend en de 4e is in de vergunningsfase. Zoetermeer autowasstad. Je ziet ze overal in ons land verschijnen. We koesteren ons autootje nog beter dan onze kinderen. Alhoewel ik moet constateren dat de wasserijen door een bepaald deel van de bevolking extra worden gebruikt. De groep autoknuffelaars.
De 3e wasserij is er een waar ik jaren op heb gewacht. Deze is 7/24 beschikbaar. Eindelijk kan je ook ’s nachts je auto wassen. Een gat in de markt. Dat men dit niet eerder heeft bedacht. Vaak lig ik zwetend wakker als ik weet dat mijn auto vies is. Direct kan ik de auto dan meteen wassen.
Nu lieg ik een beetje. Ik heb niets met autowassen maar C wel. Die heeft zelfs een knipkaart bij Bob’s autowas. Als het aan mij lag ging hij nooit de tunnel in. Ook nooit gedaan in mijn leven. Ik ben meer van de stofzuigactie. Ik heb een fobie van vieze automatten. Gezamenlijk gaan we er gigantisch op vooruit. Als we direct een passievolle start van de nacht hebben beleefd kleden we ons aan en gaan gezellig naar de autowasserij. We gaan zuigen en wassen. Saampjes vol passie.

Advertenties

Een groter hart

IMG_20191007_105928

Ik heb het hier eens gehad over een verschrikkelijk leed dat de zoon van mijn oud-collega (ook hij natuurlijk) overkwam. Inmiddels heeft hij er een boek over geschreven, mede als hulpmiddel deze tragedie te overleven. Vorige week woonde ik de boekpresentatie bij waar de overhandiging plaatsvond aan zijn zoon en fysiotherapeut/vertrouwenspersoon. Het boek is een relaas van het verdriet en de zoektocht hoe hier mee om te gaan. De eerste helft kon ik alleen maar verwerken door veel te slikken en het boek af en toe weg te leggen. Soms was het gewoon te veel. Maar gaandeweg in het boek zie je de kracht van de mens om weer verder te gaan en te moeten. Het is indrukwekkend om te lezen over de vader zoon relatie maar ook de schat van het hebben van vrienden. Het is niet alleen een boek over verdriet maar vooral ook over hoop en levenskracht in een altijd getroffen reis. Een absolute aanrader.

Via bol.com te verkrijgen.

Mijn vorige blog hierover zie hier

Geen verwarring

20190523_133235 (3)Ben ik in verwarring? Als pensionado leef ik een gelukkig leven. Ik kom niets tekort en ben niet afhankelijk van de Staat.
Nog niet want voor hetzelfde geld worden we ziek en moeten we extra zorg inkopen. Van de overheid hebben we als oudjes niet altijd veel te verwachten in zo’n situatie. Dat zien we bijna dagelijks op de TV. Dan is een financiële reserve prettig.
De overheid stuurt, als gezinsboekhouder, verschillende berichten op mij af. Van Knotje en Draghi moet ik mijn hypotheek aflossen en de spaarcentjes als een gek uitgeven. Terwijl ik alles al heb wat mij hartje begeert. Dat consumeren doe ik sober. Ik koop geen auto als de oude het nog doet. En wat moet ik met nieuwe schoenen als de oude nog goed zijn?
Hypotheek versneld aflossen (wens Knot) begrijp ik want dan kan vadertje staat bij ons overlijden weer een vette greep doen in de erfenis. Zo gek ben ik niet. Géén geld meer in de stenen stoppen. Overwaarde genoeg. Dat Knotje en Draghi zelf torenhoge schulden maken laat ik maar even in het midden.
Ik weet het eigenlijk wel. Wat ik niet uitgeef spaar ik en ik ga niet uitgeven om uit te geven. Is ook niet duurzaam. Die buffer kan nuttig zijn. Immers, de overheid is een uiterst onbetrouwbare adviseur als het om persoonlijke financiële planning gaat.

Geen verwarring dus.