Ode aan het broodje

Als ik de hipsters uit de grote stad mag geloven halen ze elke dag verse broodjes bij dat enige (Turkse) bakkertje op de hoek. Dat Turks benijd ik niet want ik heb nog nooit lekker Turks brood gegeten. Wij doen dat niet alhoewel de bakker op loopafstand zit. De ochtend boterhammen komen uit de vriezer. Meestal donker bruin of multikoren. Als er maar korrels opzitten.
In de Ardennen is dat zonde. Hier ga ik wel naar de bakker. Je moet er wat voor over hebben. Terwijl iedereen slaapt moet je er vroeg uit, douchen en daarna met natte haren de koude ochtend in. De inspanning is het waard. De Belgische broodjes voldoen aan alle eisen van een goed leven. Als je mazzel hebt zijn de wit, luchtig, warm en met een heerlijk hard korstje. Zo krijg je ze in NL niet. Alleen al voor de broodjes is een tocht naar de Ardennen de moeite waard. Vooral ook omdat ik het nog niet heb gehad over de heerlijke vleeswaren, niet op zijn Hollands gesneden leerde ik ooit van een Belgische slager.
“Un petit pain”,doen

Auteur: Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s