Koek en zopie


Gewoon een raampje. Nou gewoon? Waarom zit dat raampje er? Plaats van handelen: Postjeskade Amsterdam. Het water daar is altijd “warm”, maar één jaar lag er voldoende ijs om te schaatsen. Alhoewel langs de randen het water soms omhoog kwam. Het was in de winter van 1962 en 1963. Waar in maart nog sneeuw lag in de straten. Waar je sliep onder stapels oude dekens en winterjassen. De kachel in de woonkamer de enige warme plek was in huis. En het kolenhok snel leeg was zodat bijna dagelijks de gang naar de fietsenmaker werd ondernomen om kleine zakjes antraciet te halen. En het ijs niet van de ruiten kwam.
In die winter vroor de Postjeskade eindelijk dicht. Op weg naar school kwamen we er langs. En wij schaatsten, schaatsten en schaatsten. Op onze onderbind schaatsen. Met je vingers zo koud dat je de knopen niet uit de banden kreeg. Of de bandjes knapten, verspocht van het vocht. En bij het pootje over bengelden de schaatsen naast mijn laarzen. Blauwe knieën van het vallen. De winkelier zag er wel brood is. Snel hakte hij een gat in zijn schuur en het werd een koek en zopie raam. Daarom zit daar nog dat raam. Een relikwie van een koud verleden zorgvuldig opgeborgen in ons geheugen.
 

Advertenties

Auteur: Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s