De worsteling naar een stad

Een mooie stad worden kost tijd. Kijk maar eens naar Maastricht of Amsterdam. Ontwerpen op de tekentafel leidt vaak tot mislukkingen. Het is prachtig beschreven in het boek van James C. Scott ‘Seeing like a state’. Dus in de loop der jaren haal je er mislukte stukken of slechte stukken uit en zet er weer een nieuw stuk in. Ook in Zoetermeer, ooit een groeistad om aan de woningnood in grote steden te ontsnappen. Wat is nieuw zou ik zeggen. Ruim 40 jaar geleden waren C en ik bijna de 50.000 inwoner en nu wonen er 124.780 mensen. Een van de eerste uitbreidingswijken zoals Palenstein (1965) gaat nu op de schop. De lange kenmerkende flats uit die tijd worden tot de grond toe afgebroken en maken plaats voor nieuwe flats en eengezinshuizen of jes? Afbreken had niet altijd gehoeven als je kijkt naar Amsterdam Bijlmer klusflat Kleiburg waar men net op tijd ontdekte dat die oude flats prima tot kluswoningen kunnen omgeturnd voor starters op de woning markt. Nee, Zoetermeer breekt af. Een bewuste keuze. Waar de bewoners blijven is mij niet helder.  Nieuwe woonruimte is natuurlijk altijd duurder dan de oude vaak te kleine flat. Maar wat er in de plaats komt is dat nu beter? Dicht op elkaar. Hoogbouw, steen i.p.v. beton en dodelijk saai. Zonder echt inspirerend stedebouwkundig plan. Ik twijfel maar in 2067 zal ik er niet meer bij zijn om dat vast te stellen. Het blijven groeistuipen.

Advertenties

Over Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.
Dit bericht werd geplaatst in Trends en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s