Van de koude naar de warme oorlog

foto GH koude oorlog

Koude oorlog

Het is oktober 1962, ik ben 11 jaar. Mijn vader zit met zijn oor in de speaker van de radio. We moeten stil zijn. Krakend komen in de huiskamer de laatste berichten door over de Cuba crisis. Ik hoor flarden maar ben te jong om echt te beseffen wat er gebeurt. Ik blader wel vaak door de folder waarin staat wat we moeten doen als de kernoorlog begint. Onder de trap zitten. Dat houdt mij wel bezig want dat kan bij ons niet. Ik ben toch een beetje bang. Mijn vader is bezorgd, bang. Terecht, ze hebben een oorlog meegemaakt en weten dus wat oorlog is. Ik niet. Later lees ik in tal van boeken hoe het daar op het randje bijna misging. Altijd was er die angst voor oorlog. En ineens begon het af te kalven. De muur viel en we dachten dat het eeuwig goed zou gaan. Mijn vader maakte het niet meer mee hij was toen al dood.

20160515_120833

warme oorlog

Ik besef ineens dat ook ik zorgen heb die misschien wel lijken op die van mijn vader. Alleen is er iets veel ergers aan de hand. Zouden we toen met kernbommen de wereld vernietigen, we zijn er nu bijna in geslaagd de wereld te vernietigen zonder. We hebben een klimaatcrisis van ongekende omvang gecreëerd. De temperatuur op aarde loopt supersnel op over de “veilig” geachte grens. Het waterpeil van de zeeën zal sneller stijgen dan we ooit hebben voorzien. De eerste eilandjes zijn inmiddels verzwolgen door de stijgende oceanen. En onder die klimaatcrisis zien we hele volkeren op de loop voor honger en dorst. Oorlogen om water dreigen. Ze bedreigen onze opgebouwde verzorgingsstaat en Rusland begint te knabbelen aan de grenzen van Europa. De wapenwedloop is weer in. Er zijn oorlogen die hele delen van continenten totaal vernietigen. In mij sluit een zelfde angst als mijn vader. Hebben mijn kinderen wel toekomst? Waar wonen hun eventuele kinderen als het wonen 6 meter onder de zeespiegel niet meer verantwoord is?

Mijn vader liet zijn angst niet merken aan mij. Zelfs toen ik linkse sympathieën toonde. Hij leefde pragmatisch door. Genoot van het leven. Wij ook. Dat kan ook niet anders. Op angst kan je niet leven.

Maar hoe keren we deze crisis?

Advertenties

Over Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Van de koude naar de warme oorlog

  1. Rob Oele zegt:

    Dat met die Cubacrisis staat me nog goed bij. Ik was 10 en een oudere, bezorgde neef (Joop die was vernoemd naar mijn vader) vertelde me dat het een angstige situatie was, hij was er heel alert op. Ik schrok. Het was de eerste keer dat ik met angst voor vernietiging werd geconfronterd. En met de grote wereld. We zijn inmiddels ruim een halve eeuw verder en leven nog. Joop niet, die overleed 15 jaar later aan kanker en mijn vader stierf ruim 10 jaar geleden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s