De badeend op drift, de collega’s (7)

Op weg naar de rand

Op weg naar de rand

Collega’s daar moet ik het toch ook eens over hebben. Ik denk dat ik ze ga missen. Alhoewel er ook stukken niemands verdriet tussen zitten die ik zal missen als kiespijn. Maar de meeste personen waarmee ik mee gewerkt heb waren reuze gezellig en soms ook heel inspirerend. Je voerde er goede gesprekken mee over werk maar ook over privézaken. Daarnaast natuurlijk ontzettend veel gelachen met of zonder borrel.

Er zit wel een verschil in de begintijd van het werk en de laatste jaren. Ten minste dat gevoel heb ik. Wat me vooral opvalt in de tweede helft van mijn loopbaan is dat de contacten zich steeds meer beperkten tot op het werk. Tussen werk en privé kwamen steeds striktere scheidingen. Vanuit de eerste helft heb ik goede vrienden en vriendinnen overgehouden waarmee ik al jaren lief en leed deel.

De laatste jaren neem ik alleen maar afscheid. Directe collega’s gaan weg en verdwijnen meestal uit zicht. Eigenlijk zie je ze alleen nog maar op Facebook langskomen.

Er is ook nog een soort pensionado club van mijn werk. Daar voel ik niet zo veel voor. Eindeloos terugkijken op dat werk en horen wie er nu weer is overleden dat is niets voor mij. Terugkomen op het werk is geen optie. Je ziet het wel eens. Een pensionado komt langs op het werk en kent steeds minder mensen en die degene die hij kent heet geen tijd meer. Daarnaast blijkt over en weer dat je nog maar weinig elkaar te vertellen heb. Nee, als ik de deur achter me sluit dan is het ook definitief voorbij.

De laatste jaren groeit mijn netwerk uit de organisatie. Er komt niet veel nieuws mee bij. Leeftijdsgenoten verdwijnen is ras tempo en jonge aanwas is in mijn directie er niet. Mijn afdeling kreeg steeds meer het karakter van een geriatrische instelling. Dat maakt afscheid nemen ook makkelijk. Niets is vervelender dan alleen maar tussen leeftijdsgenoten te zitten. De spontaniteit het enthousiasme van jeugdige collega’s om me heen is nu juist iets wat ik heb gemist in het sterfhuis waar ik de laatste jaren in werkte. Ook op macro niveau zie je hoe snel de Rijksoverheid aan het verouderen is.

Ballentrui

Ballentrui

De grappen zijn verdwenen. Alles is zakelijk vandaag de dag. Zo herinner ik me dat ik ooit eens een spencer had. Zo’n echte zonder mouwen. Zo een met van die vierhoeken en lijntjes. Zo’n ballenoutfit. Op een dag trok ik hem toch aan naar het werk. Het commentaar van mijn collega’s was niet mis. Ik nam me al voor hem nooit meer aan te trekken.
In de middag was het een beetje weggezakt. Door de omroepinstallatie die in het gehele gebouw hing werden af en toe mededelingen en oproepen gedaan. En ja hoor. Daar ging het meerdere keren die middag: “De heer Hoogers van de Spencer groep toestel 9 a.u.b. De heer Hoogers van de Spencergroep toestel 9”. Eindelijk had ik het door. Ik stormde de gang op en snel trokken alle koppies zich terug in hun kamer. De enige keer dat ik bij een commercieel bedrijf werkte: De Spencer Groep. Die spencer is direct in de zak van Max gegaan. Bedankt collega’s!

Advertenties

Over Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.
Dit bericht werd geplaatst in De derde fase en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s