Hoe lang moet ik nog?

Oude manEen wat jongere collega tweep verkneukelde zich laatst over het gedrag van de ouderen. Een ander die ik volg retweette het en zo kwam het in mijn timeline.

 “Net zoiets als: ‘ik moet nog 10 jaar.’ Werk is zoiets als je tijd uitzitten? Of: ‘leuke dingen doe je na je pensioen’ tja”

Het is een beetje ‘bon ton’ vandaag de dag om jong en oud tegen elkaar op te zetten. Eerst waren het de babyboomers en de vergrijzing en nu zijn het de oudjes die geen architect van hun eigen loopbaan en of leven zijn. Mensen die nog moeten of leuke dingen doen pas na hun pensioen. Zo ontzettend 1.0.

De betreffende tweep, ooit volgde ik haar maar haakte af om de vaak zure tweets, vindt zichzelf schijnbaar heel bijzonder. Voor haar is elke dag een feest en doet ze nu alles wat ze later niet wil doen. In het antwoord op mijn reactie gaf ze aan dat we allemaal een leven lang moeten leren. Ik ken dat soort verhalen wel. Klopt allemaal, moet ook maar de harde realiteit is altijd weer anders. In bepaalde fases van je leven kom je überhaupt niet aan leren toe. Werk je te hard, ben je te moe, zijn de kinderen te lastig of laat de gezondheid het even afweten.

Natuurlijk vind ik dit soort opmerkingen ook niet inspirerend. Ik moet niet werken. Of wel? Zou je na een leven werken ook gewoon niet moe zijn? Als je jong bent en 10 jaar heb gewerkt lijken die 40 jaar behoorlijk ver weg. Maar heb je er 40 jaar op zitten dan voelt dat echt wel anders. Simpelweg omdat het fysiek anders aanvoelt. Immers niet elk mens wordt gezond oud. En niet elke kwaal voorkom je met een optimistische levenshouding of alles 2.0 te noemen.

Wat is fout aan verlangen naar je derde levensfase om te doen wat je altijd al had willen doen? Niet elke mens slaagt er immers in altijd maar ondernemend te zijn en de reis om de wereld te maken. Omdat hij zij misschien elke dag moest werken om brood op de plank te hebben. Voor je studerende kinderen bijvoorbeeld . Er zit een grote afstand tussen de ronkende verhalen van HRM functionarissen, lifestyle adviseurs, coaches en andere levensgenieters en de dagelijkse werkelijkheid.

Het helpt niet als we als generaties elkaar belachelijk gaan maken of afzeiken. We zullen elkaar hard nodig hebben om de problemen van vandaag en morgen aan te pakken. Jong en oud kijken immers tegen een aardige puinhoop aan. Het milieu gaat snel achteruit en de financiële wereld is een grote bende.  En de verzorgingsstaat waar ouderen op vertrouwden kalft in snel tempo af. We zullen ons dus op elkaar moeten inleven en samen moeten werken.

Ik heb zelf een leven lang geleerd. Haalde rond mijn 50e nog mijn master. Ben nog steeds zo scherp als een mes. Misschien wel beter dan ooit. Toch merk ik dat ondanks mijn ambitie ik naar de rand van de organisatie drijf. Solliciteren heeft geen zin meer en voor bepaalde klussen ziet men je niet meer staan. Ik lijd er niet onder maar voor veel mensen is dit een bevestiging dat het mooi is geweest. Dan begint het moeten.

Ik ga nog een paar jaar verder. Maar als het zo ver is vind ik het niet erg. Ga ik nog meer leuke dingen doen omdat ik daar nu geen tijd voor heb of gewoon te moe ben van het werk. Net zo als veel ouderen . Just that!

Advertenties

Over Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.
Dit bericht werd geplaatst in De derde fase en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s