Waarom ik wonderkinderen haat

Martelwerktuigen juf Opstal

Je ziet ze geregeld in Pauw en Witteman en De Wereld Draait Door: wonderkinderen. Zwijmelend hangen de oude mannen aan de lippen van de hoogbegaafde kindertjes. Lang blond haar, mooi kuifje, een beugel en kakkineus praten. Altijd met een stel hijgende ouders in de nek. En altijd weer dezelfde vragen. Daarna krassen ze wat op een viool en gelukkig verdwijnt 99% weer snel voor altijd uit beeld.

Ik heb een hekel aan wonderkinderen. Ze bezorgden me een jeugdtrauma.

Dat trauma begon in de muziekles op de lagere school. De kampbaas was daar juffrouw Opstal met een onwaarschijnlijk grote neus. Voor ons rapportcijfer moesten we altijd twee proeven afleggen. Noten schrijven en zingen. Het noten schrijven heb ik nooit begrepen. Juf Opstal blees een melodietje op een blokfluit. Niet om aan te horen. En wij moesten dan op een half A4tje vol met lijntjes de melodie neerplotten. Over het resultaat kunnen we kort zijn. Nooit begrepen en altijd onvoldoende. Mijn enige kans was nog het cijfer herstellen met zingen. Ik heb echter geen zangtalent. Zonder badkamer red ik het simpelweg niet. Afijn, ik heb al die jaren 3 keer per jaar ‘Hakke takke tenen’ gezongen. Dat liedje is namelijk lekker kort. Uren van te voren klotste het zweet al onder mijn jonge oksels en in mijn kleine bibs. Opstal keek altijd zuur naar mij en na mijn lied slofte ik opgelucht naar mijn plek. Het zat er weer op voor een paar maanden. Nooit kreeg ik eens een schouderklopje. Het is een wonder dat ik na deze nazieofficier nog zo’n groot muziekliefhebber ben geworden. Wel heb ik standgehouden aan mijn interne belofte. Als mijn kinderen ooit blokfluit zouden spelen ram ik ze het huis uit. En volgens mij zijn B en K mij alleen daarom nog eeuwig dankbaar. Alhoewel zoon B de laatste tijd de ambitie heeft uitgesproken zijn gouden fluit te gaan bespelen in Pauw en Witteman.

Maar goed, als ik klaar was kwam er altijd weer het wonderkind voor de klas. Zijn naam heb ik verdrongen maar hij stond daar koud en daar was het. Glaszuiver schalmde het ‘Ave Maria’ van Schubert door de klas. Juf Opstal kwam klaar en wij verscholen ons achter de kleppen van de lessenaars. Later begreep ik dat zijn ‘Ave Maria’ zelfs op single is uitgebracht. Het was een etter en gelukkig kon hij niet voetballen en zat hij niet in het vriendenclubje. Als wij lekker op het landje speelde moest hij ook altijd naar zangles. Wonderkinderen, weg er mee.

Wil je mijn lied ook eens zingen, tot mijn verbazing staat het gewoon op internet.

Advertenties

Over Gerard

Art, music, news, I am crazy about it. Ironie, i love it.
Dit bericht werd geplaatst in Trends en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s