Luister naar de wind

Het was, weer, liefde op het eerste gezicht. Op de KunstRai sjokten we, terwijl het buiten stralend weer was, langs de stands. Een kunstbeurs is een visueel bombardement. Op het laatst weet je niet meer wat je allemaal hebt gezien. Het is soms te veel. Maar het blijft wel altijd leuk te zien wat gaande is. Elke galeriehouder staat er met zijn beste werk. We hadden Galerie Helder tot het laatst bewaard. Daar hing werk van Zaida Oenema dat me op Facebook was opgevallen. Terwijl C zat te kletsen keek ik naar haar Fields (monochromes) schilderijen. Een vorm van papiersnijwerk. Met uiterste precisie zijn kleine puntjes uitgesneden. Ze staan als grassprieten overeind. Ik ben weg. C kijkt ook en haar overkwam hetzelfde. Een groene stip dus. Onder het genot van een wijntje hielden we beraad. Zullen we het doen? We waren er snel uit, ja joh groen werd rood.
Enige dagen later moesten we flink wat husselen om ruimte te maken aan de muur. Het is gelukt. Tussen het werk van Karel Appel en Armando hangt nu dit werk. ‘Just listen to the wind. Feel your own breath. Look at the light show. Move your body. And experience to be there.‘ lees ik op de website. Het is altijd in beweging, geen blik erop is hetzelfde. Ik lees later de motivatie van Zaida Oenema: Met mijn werk wil ik een moment van innerlijke stilte bereiken. Of een moment tussen de toeschouwer en het werk als een soort stille conversatie, iets tussen spraak en stilte.

Ik kan het niet mooier zeggen, luister en kijk.

Meer informatie zie haar website en de site van Galerie Helder

Advertenties

De pishoek

20190421_162607 (2)Nederlanders houden van een volgeplempte openbare ruimte. Het zal wel iets met gezelligheid te maken hebben. In het aartslelijke en smerige (wie haalt het in zijn hoofd een station wit te maken?) station Duivendrecht viel me dit stukje op. Knap hoe het is gelukt deze postzegel vol te plempen. Ik tel:
– Vier verschillende automaten.
– Een camera, buiten de foto nog een tweede.
– Vijf pollers om auto’s te weren. Overigens zouden auto’s dan via het fietspad moeten aanrijden.
– Een lichtmast.
– Een rookzuil.
– Een rijtijden bord.
– Een scooter en een fiets. Heel NL is immers geplaveid met scooters en fietsen.
Over deze spullen een gelijkmatige laag vogelpoep. De architect heeft speciaal allemaal plekjes gecreëerd waar duiven, eksters en kraaien hun behoeften naar benden kunnen mikken. De liefdeloosheid straalt er van af. Een ding is wel helder. Als ik in Duivendrecht nodig moet, weet ik waar de hoek is.

Het gele gevaar

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Kathedraal Toledo Spanje

In de koude oorlog vreesden we het “gele gevaar”. Tegen de miljoenen Chinezen zouden we niets in te brengen. We zijn al voorbij de vrees. Ook in Spanje kwamen we hordes Chinezen tegen; ze zijn er al! Meestal in grote groepen met voorop een opper Chinees. Ze komen voor onze cultuur. Dat moet wel want hun eigen cultuur is grotendeels in de culturele revolutie onder aanvoering van Mao in puin geslagen.
De Chinezen kijken nooit rechtstreeks. Ze doen het via hun camera, meestal telefoon. Nog specifieker, via een selfie. Dus staan ze meestal met hun rug naar het te bewonderen object. De Chinees is de master selfie.
In de kathedraal van Toledo (fotograferen verboden) was een aparte ruimte ingericht voor de monstrans. Een schoonheid. Er omheen een mêlee van Chinezen druk fotograferend. Kijken doen ze wel thuis. Overigens kreeg je bij je entreebewijs een prachtige glossy met foto’s van alle bijzondere bezienswaardigheden. Foto’s hadden ze al.