Digital clean-up, ‘The girl has left the building’ (1)

Screenshot_2017-08-30-17-06-57 fMoet ik niet nadenken over mijn digitale identiteit? Zo noemen hipster ouders dat als ze spreken over hun kind en sociale media. Ik ontdek dat sociale medialevens behoorlijk met elkaar zijn verstrengeld.
Het was een verrassing, het einde van de relatie van mijn zoon. Het waarom ga ik hier niet behandelen. Gaat mij niet aan. Ik ben wel ouderwets. Het is aan of niet aan en in vriendschap, als het stevig aan is geweest, geloof ik niet. Toen ik het hoorde greep ik in reflex mijn telefoon. WhatsAppen is lastig want kan je vrij praten in de groep als er iemand lid is die de groep eigenlijk heeft verlaten? Ik hoefde er niets voor te doen. Dezelfde avond verschenen de eerste mutaties op WhatsApp. Een digitale scheiding is basaal zoals als je uit bijgevoegde, gecensureerde, screenprint kan opmaken. Ik verwijder ook het persoonlijke WhatsApp contact en het is klaar. En de beheerder paste de avatar aan. Dit is het dus.
Instagram is simpel. Ik was met hoge uitzondering toegelaten als volger van mijn ex schoondochter. Zeker als je je account afgeschermd  krijgt als volger behoorlijk zicht op het privé leven. Hup ontvolgen dus en het inkijkje in haar leven is verdwenen. LinkedIn skip ik ook maar nu ik zo bezig ben.
Facebook is lastig. Daar zwerven best wat losse relaties rond. Zelfs nog een ex van mijn andere zoon. Facebook ontvrienden doe je zelden maar wat stellen veel van de contacten eigenlijk voor? Ik twijfel en blijf nog enkele dagen vriend. Maar dan zie ik dat ik zo’n beetje de laatste ben. Ontvrienden dus. En dan zijn digitaal alle banden doorgesneden. Ik ga over op de orde van de dag, ‘the girl has left the building’.
Enkele weken later zie ik dat we in runkeeper ook nog vrienden zijn. Pats, ook die geskipt. Het is als een ‘passenger going bye’ om in obligate Engelse zinnetjes te blijven.

Het zet me aan het denken. Van hoeveel sociale media platforms ben ik wel niet lid, wat is de zin en wat zijn de contacten waard? Ben ik niet eens toe aan evaluatie? Een digitale identiteit? Wordt vervolgd, mijn sociale media doorgaan?

Advertenties

De schoonheid van mist en zon

Tsja, het is natuurlijk niet de beste tijd om naar de Eifel te gaan. Een nacht waren we zelfs als enige in het hotel. Gelukkig waren de restaurants open in Prüm.
De maandag is slecht. Regen en koude. Een mooie dag voor een dagje Trier. Altijd weer een prachtige stad om te bezoeken. Dinsdag vertrekken we met regen naar de vulkaanmeren. 20 Jaar geleden zijn we hier voor het laatst geweest. Daar aangekomen treffen we het. De regen stopt en de mist daalt. Het landschap ligt onder een deken van mist. We wandelen rond de Weinfelder Maare. In de mist is het een bijzonder sprookje. Alsof er sneeuw ligt. Het doet me denken aan de foto’s van Marcel Wesdorp waar ik hier wel eens over heb geschreven. Om ons heen druppen de bomen de regen van de nacht. Het meer is niet in zijn geheel te zien. Op de foto kromt de horizon opmerkelijk rond. Het lukt me niet via bewerken kleur in de foto te brengen. Alles is grijs die ochtend, maar wel mooi om te beleven.
De dag erop krijgen we een cadeautje. Een staalblauwe lucht. De kaart mee en we wandelen eenzaam door het natte bos. Steeds meer wolken verdwijnen en laten de Eifel zien zoals je vindt dat het eigenlijk hoort. We komen niemand tegen. Na afloop nemen we taart met een biertje in Prüm. Mist en zon, ze hebben allebei hun schoonheid.

Het dagelijks leven

20171110_171656Ik weet niet of het toeval is maar de laatste tijd heb ik relatief veel gelezen over WO2. Recent het prachtige fotoboek Stad in oorlog. Als ik de foto’s bekijk en de teksten lees valt me op hoe snel het dagelijks leven zijn beloop krijgt. Vrij snel na de bezetting nemen Duitsers in het stadsleven een reguliere plaats in. Alsof er niets is gebeurd. Dat het leven zo doorging is bijzonder omdat ook steeds meer Joden werden gedeporteerd en juist verdwenen uit het stadbeeld. Beschreven wordt een situatie waar Joden na een razzia zijn verzameld op het Olympia plein. Niet Joden sportten daar gewoon door terwijl de Joden staan te kijken voordat ze worden afgevoerd.
Of, hoe de huisraad van al gedeporteerde Joden wordt verdeeld onder de achtergebleven stadsbewoners. Sommige joden die de kampen hadden overleefd zagen later bij terugkomst hun huis bezet door mede Amsterdammers.
Natuurlijk is er ook verzet. Zeker in de tweede helft van de oorlog neemt dat toe. Ook daar zijn prachtige foto’s van.

Automatisch ga je denken, wat zou ik hebben gedaan? Of, wat zouden al die twitteraars hebben gedaan met NLvlaggetjes in hun avatar en hun beleden trouw aan de natiestaat? Zouden Geert en Theiry de staat hebben verdedigd? Of zouden ze zijn gevlucht?  Zou ik mijn Joodse buurvrouw hebben beschermd en de aanvallers uitgefoeterd. Of zou ik ook zijn weggekropen zoals zo velen en anoniem mijn leven hebben voorgezet.
Ik ben geen held. Heb nooit gevochten of een wapen in mijn handen gehad. En heb niets met het huis van Oranje. Toch kan het kan geen kwaad het boek eens door te bladeren en beseffen hoe snel zaken kunnen kantelen. En wat jouw rol dan zou zijn.

Luchtspiegelingen in Tilburg

IMG_20171101_114734
Sky Mirror Anish Kapoor

In één week was ik zowel in het Stedelijk te Amsterdam als in de Pont te Tilburg. Zoals gebruikelijk was de helft van het Stedelijk gesloten wegens werkzaamheden. De vaste collectie is nog niet te bezoeken en is al maanden onzichtbaar. Hoofdstedelijke arrogantie. De Pont viert zijn 25 jarig bestaan en pakt goed uit. Wat een pracht van een museum. Slim inkopen en relatiebeheer door de jaren heeft een prachtige collectie opgeleverd. De nieuwste aanwinst is de Sky Mirror van Anish Kapoor. Kapoor heeft overal in de wereld zijn luchtspiegels in alle vormen neergezet. Na New York en Londen nu dus ook Tilburg. Het is grandioos. Een beeld dat lijkt te bewegen door de continu veranderende afbeelding van de lucht. Ook in het museum zelf zijn nog drie kunstwerken van Kapoor te zien. Natuurlijk is er nog veel meer te zien. Ik ga het allemaal niet verklappen. Behalve misschien de indrukwekkende cirkel van Richard Long. Of het lichtervaringskunstwerk Wedgework III van James Turrel dat een permanente opstelling heeft. Je kunt Amsterdam dus beter even mijden en de tom tom op Tilburg instellen. Trek er een dag voor uit. Het restaurant is prima voor een simpele lunch.

20171101_122315
Richard Long