Een idee en de kracht

Als er in het grasperk voor onze deur een madeliefje bloeit komen de werkmannen. Met steeds grotere machines wordt het madeliefje liefdeloos geveld. Alles is dan weer egaal geworden.
Hoe anders is het in de ecokathedraal in het dorpje Mildam in Friesland. In 1966 kreeg filosoof, landschapsarchitect Louis Guillaume Le Roy (1924-2012) van de gemeente Heerenveen de opdracht een kilometer lange en 20 meter brede strook openbare ruimte in te richten. Dit bleek de aanzet voor de eerste ecokathedraal te zijn, die hij later op een stuk eigengrond in Mildam eigenhandig realiseerde met duizenden vrachten klinkers, trottoirbanden, tegels en restaanval van stratenmakers. Werk dat na zijn dood doorgaat tot op de dag vandaag. (tekst website).

Hier gaat de natuur zijn gang en is ingrijpen beperkt. Een paar bomen zijn ooit gepland en er is wat zaad uitgestrooid. Daarna nam de natuur het over en begon Le Roy zijn geheimzinnige bouwwerken die nu, jaren later, zijn opgegaan in de natuur. Als wij parkeren is er niemand. Het is wat grijs weer en af en toe valt er motregen. C is perplex van de vogels die ze ziet. Stilletjes wandelen we door het gebied. Het idee van een man en de kracht van de natuur en cultuur. Te mooi om waar te zijn. Er is iets begonnen dat geen einde heeft.

De spruitjeshuisjes

De spruitjeshuisjes schuiven weer over de akkers.
Binnenin scheiden Polen de spruitjes van de stam.
De eerste voortekenen van de herfst zijn daar.
De zomer sluipt door de achterdeur weg.
Hij was wéér warmer en droger dan de vorigen.
De mensen wapenen zich steeds meer.
Airco’s, screens en zonnegordijnen vlogen over de toonbank.
In plaats van minder is het meer.
Binnen liep de temperatuur op tot 28 graden.
Langzaam worden we gestoofd.
De pandemie moet maar snel wegtrekken.
Er is iets uit beeld verdwenen dat er wel is.
Ik kijk wel uit naar de spruitjes.
Die overigens steeds saaier worden van smaak.
Tsja, de Elfstedentocht kunnen we ook wel vergeten.