112 en het Hunebed

Op Google Maps zoeken we ze op. Er zijn twee Hunebedden in de buurt van Borger: D19 en D20. Alles in NL is immers keurig in kaart gebracht. En als je in Drenthe bent moet je een Hunebed bezoeken. Als we aan komen lopen staat er een man te trillen op zijn benen en zijn vrouw ondersteund hem. Hij is gevallen met de fiets en kon schijnbaar nog wel overeind komen maar niet meer lopen. Ze hoorden ook een ‘krak’. Schuifelen in het gras is onmogelijk. C wordt de tweede stutbeer. Dit is 112 werk. Voor het eerst in mijn leven bel ik 112. De 112 mevrouw vraagt waar het is. Ik antwoord direct tevreden: ‘bij hunebed D19 en D20’.
Hoe heet die straat?’ Ik zoek het op mijn telefoon (Maps!) op en geef het door. C houdt het niet meer en ik neem haar stuttaak over. Het moet een raar gezicht zijn. Een plukje van drie mensen waarvan er twee de derde ondersteunen. Het grote wachten begint. Na 34 minuten word ik gebeld. ‘Waar is het? We kunnen het niet vinden’. Geïrriteerd leg ik het nog eens uit. ‘Kijk dan op Maps muts D19 en D20!‘ Alsof ik het stratenboekje van Borger in mijn hoofd heb. C neemt mijn telefoon over en begint aan het grote gidsen. Dat is bijzonder want het is niet haar kernkwaliteit. Ondertussen stutten wij door. Het slachtoffer trilt (hij heeft Parkinson) en het zweet loopt langs mijn rug. Elke beweging doet hem intens pijn.

En ja hoor na 3 kwartier komt de ziekenwagen aankachelen. Geen sirene en rustig wandelend. ‘Komen jullie soms uit Amsterdam’. De zieken broeder legt zichtbaar geïrriteerd uit dat dit de stad niet is en het op het platteland anders loopt. Ik moet niet negatief zijn. Ach, het stelt ook niet voor twee mensen die een man vol pijn drie kwartier overeind houden. Hij keurt me verder geen blik meer waardig. Het boezemt me niet veel vertrouwen in. Drenthe is één groot vakantiekamp voor bejaarden. Bejaarden die op veel te grote E-bikes soms halsbrekende toeren uitvoeren. Zo’n valpartij zal niet eenmalig zijn want een helm is ook hier niet standaard. C brengt de vrouw die wegens coronamaatregelen niet mee mag met de ambulance naar een huis verderop waar ze gastvrij wordt ontvangen en ik haal mijn auto op. We nemen afscheid en worden overladen met bedankjes. Op weg naar huis besef ik dat ik geen mondkapje op had. Als er al een kans op besmetting is was het wel die drie kwartier waar we op nog geen 30 cm van elkaar stonden. Gelukkig waren we allebei gevaccineerd.

Avonds belt de vrouw op. De kop in de heup is gebroken morgen gaat hij onder het mes. De man bleek niet alleen Parkinson te hebben maar ook diabetisch, hartfalen en was doof. Hij had net een nieuwe fiets met lage instap gekocht en een helm. Het zat hem echter niet mee. Ga je ook fietsen aldaar? Wees voorzichtig, Hunebedden op Google Maps is ingewikkeld bij 112 in Drenthe.

Een stille held

Niet vergeten

gerardhoogers

20180505_133027 Kruis van verdienste door Prins Bernard

Ik heb me niet gemengd in de discussie rond dodenherdenking. Verschrikkelijk was die. Ik moest daarentegen meer dan ooit denken aan mijn oom Nico, een verzetsheld. Inmiddels al weer bijna 40 jaar dood. Hij ligt begraven op de begraafplaats van het klooster van de paters van de H.Familie in Kaatsheuvel. Zijn medailles liggen op de zolder bij mijn broer met nog wat persoonlijke spullen. Veel had hij niet.
Oom Nico wilde missionaris worden, uitgezonden naar Chili. Zou het toeval zijn dat Bram later studeerde in Chili besef ik ineens als ik in wat stukken duik. Hij kreeg echter TBC waardoor hij voor uitzending werd uitgesloten.

20180505_133107 25 jaar

Oom Nico ging tijdens de WOII in het verzet. Vanuit Tilburg smokkelde hij Franse en Engelse piloten en Joden over de grens. Of hielp Joden aan een onderduik adres. Hij hielp mijn vader, zijn broer, door met…

View original post 415 woorden meer

Circulaire was

Ooit wasten onze voorouders met zand, zeep, en soda. Totdat iemand vond dat dit te simpel was. Er kwam waspoeder. In die tijd was er niet zo veel innovatie. Los misschien van het zakje blauw dat het bleken in de zon moest vervangen. Een slecht verdienmodel dus. Alles moet immers een verdienmodel hebben.
Opvallend was wel dat de dozen waspoeder steeds groter werden. Wie kent niet de monster doos van de Witte Reus?
Zeepboeren kwamen wel op een geniaal verdienidee. Je kan ook vloeibaar wasmiddel maken. Geen klonterend poeder door de grote dozen maar vloerbare zeep in een hard plastic container. Dat ging weer een tijdje goed totdat de slimme jongens (de professionalisering van de was is mannenwerk) speciaal een wasmiddel ontwikkelden voor zwarte kleding.

We hadden dus twee plastic containers wasmiddel staan. Probleem was wel dat de wasmiddelen steeds minder schoon wasten. Ondanks vele jaren ontwikkeling in speciale laboratoria. De was werd allengs smeriger. Dus verzon men Vanish om de vlekken schoon te krijgen. Toen ging het ineens hard. Er kwam vloeibaar wit, bont en zwart wasmiddel. En ook Vanish vermenigvuldigde zich zowaar naar wit en bont. Dus staan er nu 5 plastic containers. O ja, we hebben natuurlijk ook nog wasmiddel voor gevoelige outdoor kleding.
‘Zijn we er?’
‘Nee’
Vloeibaar wasmiddel heeft de onhebbelijke gewoonte een smerige drab achter te laten die je machine verstopt en je riolering.
‘Hoe krijg je de machine schoon?’
‘Soda!!’
Ja soda. De cirkel is rond, een paar schepjes soda en je machine wordt schoon net zo als de was.
Ik maak de rommel op en we gaan terug naar poeder. We zijn in het verdienmodel gevlogen.
‘Goed voor milieu?’
‘Nee, mijn voornemen wel.’
‘Goed voor de portemonnee.’
‘Nee, mijn voornemen wel.’
‘Vooruitgang?’
‘Ja, voor het milieu.’