Blind proeven

20190722_085623.jpg
Proeven

Het is het verjaardagscadeau van mijn mannen; blind bier proeven. Van te voren weten we niet wat we er van moeten denken. Terwijl buiten de zon schijnt lopen we schuifelend achter onze gastheer, met de hand op zijn schouder, de ruimte binnen. Het personeel is blind en is thuis in dit donker. Wij zien letterlijk geen hand voor ogen. We zitten met zijn drieën om de  tafel maar zien elkaar niet. Op de tast voel ik 4 glaasjes pils voor me staan. Onder andere mijn favoriete bier en het bier dat ik altijd pisbakkenbier doop.
We starten het proeven. De zaal zit vol met deskundigen. Een bittertje, kruidig, zoet, etc, etc. Tot slot moeten we de volgorde raden. We hebben Hertog Jan, Heineken, Grolsch en Amstel geproefd. Iedereen heeft een eigen volgorde maar niemand de juiste. Ook K en B, geduchte kenners, raden de volgorde niet. Mijn favoriete bier blijkt ineens Amstel te zijn en dat ‘laffe’ is Hertog Jan.

Ik ben onthutst . Daar staat de kenner nu. Pils is dus ook verpakking, vooroordelen en reclameromantiek.
De tweede ronde is iets beter. Witbier hebben we bijna allemaal. Maar de La Trappe dubbel is alleen door B geproefd.
Vol verbazing lopen we aan het eind van de middag, met knijpende ogen, naar buiten. Kenners af. We moeten meer oefenen dat is helder. In het fantastische Amsterdamse visrestaurant Pesca nemen we een Lellebel (blond). Oefenen, dat is ons lot.

Advertenties

Cruisende grijskoppen

Voor het eerst zagen we in Rotterdam er een van dichtbij: een cruiseschip. Cruisen schijnt de meest vervuilende tak van vakantiesport te zijn. Dat begrijp ik wel toen ik dit zag. Maar eigenlijk is de hele vakantie tak van sport dat. Het was ook druk in de omgeving. Bussen reden af en aan voor de excursiegangers. Waarschijnlijk een snelle rondleiding Kinderdijk om daar een set houten klompen te kopen. Grote koelvrachtauto’s, nota bene helemaal uit Slovenië, kwamen het schip bevoorraden. Er waren ook “vrije” passagiers herkenbaar aan een keycord met identiteitsbewijs. Waarschijnlijk voor toelating tot het onbeperkt eten en drinken.
Ik hoor altijd enthousiaste verhalen in mijn omgeving over het cruisen. Maar toen we deze varende wolkenkrabber zagen wisten C en ik het direct. Niet voor deze grijskoppen.

Wat was is niet meer

dig
Bodensee (foto C. Hoogers)

Soms laat ik me in een discussie over de klimaatcrisis trekken. Zinloos, daar heb ik het hier al over gehad. Doe ik niet meer. Maar kijk ik naar de veranderingen en gevolgen van de klimaatcrisis dan stemt het me somber en machteloos hoe onbekommerd we richting afgrond lopen. Als lemmingen.
Ik discussieer niet of CO2 reductie zinvol is en het medicijn. Wat maakt het uit, het is zo. Ik kijk naar de gevolgen: droogte, effecten op flora en fauna, verdwijnen biodiversiteit, temperatuurstijging, ontbossing, oprukkende exoten, verkeerde maatregen in energieakkoord, etc, etc. En dan heb ik het maar niet over de wereldwijde consumptiegroei.
Het gevoel van urgentie is wereldwijd onvoldoende. We ontkennen het maar beseffen blijkbaar niet dat we er midden in zitten. Ik laat het evengoed, zoals velen, mijn plezier niet bederven. Leven moet immers draaglijk zijn.
Maar kijk toch mensen en observeer, er is iets verschrikkelijks fouts gaande.